Dla wszystkich adeptów domowych nalewek mam, na dobry początek, cztery proste, wypróbowane przepisy. Dwa z nich dla naszych pięknych Pań, słodkie, delikatne i aromatyczne. Dwa pozostałe dla brzydszej połowy ludzkiego rodu czyli raczej dla Panów, zdecydowane w smaku, rozgrzewające, idealne po powrocie z zimowego spaceru nad morze lub w góry.

To klasyczny kremowy likier robiony na bazie żółtek, cukru, mleka, wanilii i spirytusu. Prawdę mówiąc jak coś nabroję i chcę złożyć ofiarę przebłagalną mojej duszce, to zawsze go robię i zawsze działa.

W makutrze ucieramy żółtka, cukier i cukier waniliowy na jednorodną masę (tu mała podpowiedź jeśli weźmiemy cukier puder cały proces będzie szybszy) , następnie, ciągle mieszając dolewamy powoli mleko.

Gdy masa mleczno-jajeczna jest gotowa dolewamy do niej baaaaaaaardzo powoli spirytus z koniakiem. Teraz gotowy likier przelewamy do butelek. Teoretycznie powinien postać tydzień lub dwa, ale kto by wytrzymał.

Tu jeszcze mała uwaga, ajerkoniak czasami, a zwłaszcza po dłuższym przechowywaniu może się rozwarstwić. Gdyby tak się stało, to go trzeba po prostu wymieszać.

Ta nalewka na pierwszy rzut oka nie wygląda na damski trunek, jednak poprawnie zrobiona jest łagodna, aromatyczna lekko korzenna i po prostu smaczna.

Wykonanie jest banalnie proste, kardamon i jałowiec rozdrabniamy w moździerzu, wszystkie składniki umieszczamy w dużym słoju, szczelnie zakręcamy, umieszczamy w ciemnym, ciepłym miejscu i zapominamy o nim.

Po dwóch tygodniach przypominamy sobie, że jednak o czymś zapomnieliśmy, delikatnie sączymy całą zawartość słoja przez gęste płótno, pozostałość wyciskamy celem odzyskania cennych kropli, a to, co nie zostało na sączku przelewamy do butelek i chowamy gdzieś daleko w ciemnym miejscu na jakieś sześć miesięcy.

Schować trzeba naprawdę daleko, bo płyn ma dziwnie przyciągające właściwości i niestety potrafi zniknąć przed końcem leżakowania.

Półwytrawna nalewka o korzenno-orientalnym, wyrazistym smaku, polecam.

Robią ją różnie, ja wypraktykowałem następujący sposób. Najpierw bardzo dokładnie myjemy cytryny i jak najcieniej okrawamy żółtą skórkę, tak aby dokładnie oddzielić ją od albedo (czyli białej gorzkiej warstwy znajdującej się pod żółtą), z oskalpowanych cytryn wyciskamy sok i mieszamy go z wódką, a pozostałości po wyciskaniu wyrzucamy.

Umyty i niekoniecznie obrany imbir kroimy w plastry i razem z żółtymi skórkami od razu zalewamy wódką, , dodajemy pozostałe składniki (miód może być rozrobiony w paru łyżkach gorącej wody). Po 2 dobach usuwamy z nastawu skórki cytrynowe, a następnie czeka nas próba cierpliwości, całość musi postać dwa - trzy miesiące w ciepłym ciemnym miejscu.

Po tym czasie , jeśli coś jeszcze zostało, zlewamy do butelek i zostawiamy w spokoju na następne dwa-trzy miesiące. Mała uwaga, jeśli komuś zależy na idealnie klarownej nalewce może przed drugim leżakowaniem całość przefiltrować lub potraktować bentonitem.

Na koniec prawdziwe wyzwanie dla prawdziwych mężczyzn. Chociaż wygląda niewinnie smak może niejednego zaskoczyć.

Robi się dość prosto. Cytrynę traktujemy jak w poprzednim przepisie, kardamon tłuczemy w moździerzu, łączymy wszystkie składniki, macerujemy przez trzy miesiące. Następnie zlewamy, filtrujemy i leżakujemy przez minimum 6 miesięcy.

Warto poczekać. Ta naleweczka czym jest starsza, tym lepsza.