Forum Domowych Winiarzy

Pełna wersja: Dziko Rosnące Rośliny Użytkowe
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
Stron: 1 2
Witam :ksiazka:

Wpadłem na pomysł aby rozpocząć wątek na temat dziko rosnących roślin mogących mieć zastosowanie do wyrobu win, nalewek, miodów i innych napojów opisywanych na tym forum.
Mówię tu o ziołach, krzewach owocowych itp.

Mam zamiar zacząć gromadzić w tym temacie informacje o różnych roślinach.

Każdy kolejny wpis będzie to szczegółowo opisana roślinka. Wiedze będę czerpał z książek i Internetu.

Oczywiście zapraszam do współtworzenia tego tematu.

Niech nie będzie to miejsce na rozważania na temat roślin, a jedynie kompendium wiedzy na ten temat.

Opis powinien zawierać w zależności od właściwości rośliny:
Nazwa:
Nazwa łacińska:
Rodzina:
Zdjęcie:
Link do zdjęć w google:
Cechy rozpoznawcze:
Występowanie:
Znaczenie użytkowe:
Zastosowanie w alkoholach:
Walory smakowe:
Zawarte substancje:
Linki do informacji na forum:
Artykuły dla spragnionych wiedzy:


Dotychczas dodane:
- Berberys zwyczajny
- Bylica Piołun
- Czeremcha zwyczajna
- Dereń właściwy
- Śliwa tarnina
- Bez czarny
- Arcydzięgiel litwor
- Porzeczka czarna
- Jarząb posplity
- Głóg dwuszyjkowy
- Tatarak

Dotychczasowa Bibliografia:
J. Mowszowicz, "Dziko rosnące rośliny użytkowe", WSiP, Warszawa 1975.
B. Munker, "Kwiaty polne i leśne, Leksykon przyrodniczy", Świat Książki, Warszawa 1998.
Z. Radwańska - Paryska, "Rośliny Tatrzańskie", WSiP, Warszawa 1988.
J. Mowszowicz, "Rośliny Trujące, Atlas", WSiP, Warszawa 1990.
Z. Schwarz, J. Szober, "Rośliny towarzyszące człowiekowi", WSiP, Warszawa 1992.
D. Gayówna, "Rośliny łąk - Atlas", WSiP, Warszawa 1960.

od small
J. Mowszowicz, "Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich" PWRiL, Warszawa 1983
B. Broda, J. Mowszowicz, "Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych", Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1996
K. Bonenberg, " Rośliny użyteczne człowiekowi", IWZZ, warszawa 1988
Wł. Seneta, "Dendrologia", PWN, Warszawa 1991
P. Czikow, J. Łaptiew, "Rośliny lecznicze i bogate w witaminy", PWRiL, Warszawa 1988
Z.Podbielkowski B.Sudnik-Wójcikowska "Słownik roślin użytkowych", PWRiL Warszawa 2003)

Internet


Edit:
Tak jak zaproponował lulek - jeżeli ktoś chce dopowiedzieć coś do którejś roślinki niech śle dodatkowe (opracowane do wklejenia) informacje do autora na PW.

Jeżeli znalazłeś w postach jakieś nieścisłości proponuję podobną procedurę + podanie tekstu oryginalnego który ma być zastąpiony
Berberys Zwyczajny
Berberis vulgaris L.
Berberysowate (Berberidaceae)
[Obrazek: berberis_vulgaris5.jpg]
Zobacz więcej zdjęć


-berbers (lub kwaśnica pospolita): ang. barberry, am. european barberry; fr. epine-vinette commune, vinettier; niem. gemeine Berberitze; gemeiner Sauerdorn; ras. barbaris obyknowiennyj

Cechy rozpoznawcze: Kłujący krzew, kwiaty jasnożółte zebrane w grona, liście Skrętoległe, pojedyncze, drobno ostro ząbkowane ze sztywnymi rzęsami na krótkopędach, zebrane w pęki jajowate, krótkoogonkowe; jagody podłużne walcowate, czerwone; kora żółtoszara, młode gałązki lekko kanciaste i trochę owłosione; zrzuca liście an zimę; kwitnie w maju i czerwcu;
Zbiór - sierpień

Występowanie: w zaroślach, pagórkach leśnych, na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

Znaczenie użytkowe: owoce zawierają witaminę C, kora zawiera żółty barwnik wykorzystywany do farbowania skór i wyrobów tekstylnych. Owoce dają różowy lub fioletowy barwnik; znajdują zastosowanie w przemyśle cukierniczym. Przyrządza się z nich konfitury oraz napoje, lemoniadę. Syrop, poncz. Liście mają smak kwaskowaty, używane bywają do zup i sałatek. Z soku wyciśniętego z owoców odpowiednio rozwodnionego można uzyskać ocet. Z jagód przyrządza sie przyprawę do mięsnych potraw.

Zastosowanie w alkoholach:
Jako składnik nalewek: 1,
Wino z berberysu.

Zawarte substancje: olejki eteryczne, alkaloidy izochinolinowe (Berberyna, jatroryzyna, palmatyna, magnofloryna), kwasy organiczne(jabłkowy , winny , cytrynowy), kwas askorbinowy , flawonoidy, fenolokwasy, witamine K, cukry , pektyny 1% , substancje garbnikowe,


Wątki na ten temat:
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...7#pid83457
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...4#pid90124
Bylica Piołun
Artemisia absinthium
Nie mylić z bylicą pospolitą A. vulgaris
[Obrazek: absynt3.jpg]
Zobacz więcej zdjęć

Cechy rozpoznawcze: Roślina o 30-50 cm wysokości, szarofilcowato owłosiona; łodyżka bruzdkowana; koszyczki kwiatowe drobne, prawie kuliste i zwisające, zebrane w bardzo rozgałęzione wiechy; liście jedwabisto filcowate, 2 i 3-krotnie pierzastosieczne, o lancetowatych (podłużnych) odcinkach ; kwiaty jasnożółte - kwitnie od lipca do września.

Występowanie: Prawie cała Europa; ugory, przydroża,miejsca kamieniste.

Znaczenie użytkowe: liście i wierzchołki wykorzystywane w lecznictwie; olejki eteryczne ziela- wyrób wódek i nalewek.


Zastosowanie w alkoholach:

Wódki: sławny absynt

Nalewki: benedyktyńska,

Wina: wermuty, np. ciociosan, Maison Rustique

"Piołunówkę możemy stosować przez 1- en miesiąc do 6 - u tygodnii.."
Dawkuje się ją kroplami.(!).
Farmakopea Polska IV - Tinctura absynthii.


Zawarte substancje: tujol (typ: monoterpen), (+)tujon, artabsyna, anabsyntyna, ketopelanoid a i b, hydroksypelanolid a, arabsyna, artabina, felandren, bisabolen, kadinen, artemetyna, kwebrachitol.

Dłuższe spożywanie wódek, win , nalewek piołunowych itp. wpływa szkodliwie na organizm, powoduje: epilepsję bylicową, dolegliwości nerwowe, i ogłuszenie.

Wątki na ten temat:
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?pid=0#pid0
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...5#pid35205
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?pid=0#pid0
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?pid=0#pid0
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...1#pid68731

Artykuły dla spragnionych wiedzy:
Bylica piołun i dalsi krewni
Czeremcha zwyczajna
Padus avium mill., Prunus Padus L.
Różowate
[Obrazek: ra017.jpg]
Zobacz więcej zdjęć
(Na fotce Czeremcha Amerykańska)

Cechy rozpoznawcze: Krzew lub drzewo do 15 m wysokości; grona kwiatowe na szczytach ulistionych pędów; kwiaty czysto białe, na brzegach korony delikatnie ząbkowane, silnie pachnące; liście eliptyczne, zaostrzone, brzeg podwójnie piłkowany, wydzielaja silny zapach po roztarciu; owoc czarny; kwitnie w maju.

Występowanie: lasy z przewaga olszy czarnej (olszyny), wilgotne lasy mieszane, zarośla nadwodne; na glebach gliniastych i próchniczych; na niżu i niższych położeniach gór, sadzona jako drzewo ozdobne i drzewo uliczne.

Znaczenie użytkowe:
drewno: (twarde giętkie) używane do robót tokarskich,stolarskich; młode gałązki mogą być wykorzystywane do plecionkarstwa, koszykarstwa;
Owoce: Jadalne, słodkie i bardzo cierpkie.W Szwecji jadane są solone, mogą być gotowane w mleku; służą do wyrobu przypraw, marmolady, mocno upalone to namiastka kawy; sokiem z owoców barwi się napoje;
Kwiaty: woda kwiatów.

Zastosowanie w alkoholach:
-wódki
- nalewki
- likiery
- wina

Właściwości lecznicze: źródło(www.rozanski.henryk.gower.pl/fitoterapia2.htm)
Wskazania: choroby zakaźne, nadciśnienie, zaburzenia metaboliczne, niedostateczne wydzielanie i zastoje żółci, choroby wątroby, stany zapalne i zakażenia układu oddechowego i pokarmowego oraz układu moczowego, nieżyty jelit i żołądka, ból brzucha, przeziębienie, gorączka, reumatyzm, obrzęki, zapalenie gardła, choroby skórne, wyczerpanie nerwowe, bezsenność, zaburzenia trawienia, zapalenie przydatków, trudny okres po- i przekwitania, upławy (picie odwaru z kory z jednoczesne stosowanie nasiadówek).

Odwarem z kory płukać jamę ustną, gardło, wargi sromowe i pochwę (dobre też są nasiadówki 30-40 minutowe) przy stanach zapalnych i ropnych oraz zakażeniach wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych. Z naparu kwiatowego robić okłady 10 minutowe (2-3 razy dz.), na oczy, a przy stanach zapalnych i ropnych oraz przy nadmiernym łzawieniu, pieczeniu (jednocześnie zażywać witaminę A+D - 2 kaps. 3 razy dz. i wit. B2 - 2 draż. 3 razy dz.), opuchnięciu, zmęczeniu i po urazach.

Wyciągi wodne z owoców działają przeciwbiegunkowo, przeciwkrwotocznie, wzmacniająco, napotnie, przeciwgorączkowo i moczopędnie.

Przepisy lecznicze:
Odwar z kory: 3 łyżki kory zalać 2 szkl. wody; gotować 10 minut; odstawić na 20 minut; przecedzić. Pić 3-4 razy dz. po 100-150 ml; dzieci ważące 15-20 kg - 21 ml, 25-30 kg - 35 ml, 35-40 kg - 50 ml, 45-50 kg - 64 ml, 3-4 razy dz.
Napar: 2 łyżki kwiatów zalać 200 ml wrzącej wody; odstawić na 20 minut; przecedzić. Pić 3-4 razy dz, po 100-150 ml; dzieciom podawać tyle co odwaru z kory, zależnie od wagi ciała.
Syrop czeremchowy - Sirupus Padii: 1 szkl. kwiatów i 1 szkl. mielonych gałązek zalać 3 szkl. wody; zagotować, odstawić, wlać 100 ml wódki; pozostawić pod przykryciem na 30 minut; przefiltrować przez gazę; wlać 200 ml miodu naturalnego, wsypać 250 ml cukru, 30 g gliceryny i sok z dwóch cytryn, starannie wymieszać. Przechowywać w butelkach w ciemnym miejscu. Zażywać 4-6 razy dz. po 1-2 łyżki przy przeziębieniu, nieżytach dróg oddechowych i kaszlu.
Odwar z owoców: 3 łyżki owoców zalać 2 szkl. wody; zagotować i odstawić na 30 minut; przecedzić; osłodzić miodem. Pić 3-6 razy dz, po 200 ml; podawać odwar gorzki niemowlętom przy ostrych i średnich biegunkach w ilości 10 ml 3-4 razy dz.
Intrakt z owoców: pół szkl. pogniecionych świeżych owoców zalać 400 ml gorącej wódki; wytrawiać 14 dni; przefiltrować. Do 100 ml intraktu wlać 100 ml miodu, wymieszać. Zażywać 3-4 razy dz. po 1 łyżce; dzieciom podawać 2 łyżeczki alkoholmiodu przy przeziębieniach, chorobach zakaźnych i kaszlu oraz osłabieniu.

Ze świeżych owoców można uzyskać sok przy pomocy sokowirówki, który jest bardzo bogaty w witaminy, pektyny, sole mineralne i aktywne barwniki. Można go pić po rozcieńczeniu z wodą w czasie upałów oraz dolewać do herbaty w okresie zimowym.


Zawarte substancje:
Kora- zawiera nitrylozyd, prunazynę, alkohol cyjanowy - pruniol, garbniki, sitosterol, lupeol, nonakosan i klimarynę. Są to substancje aromatyczne wykazujące wyjątkowo silne działanie antybiotyczne - fitoncydy.
Owoce- zawierają cukry do 5%, dużo garbników, olejek eteryczny, kwasy organiczne, witaminy i sole mineralne; są bogate w pektyny.
Kwiaty- mają podobny skład do kory, ale posiadają dodatkowo flawonoidy i dużo olejku eterycznego


Wątki na ten temat:
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...8#pid54798
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...8#pid34588
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?...0#pid43390



Pojedyńcze cytaty użytkowników:

Cytat:Wysłane przez dzidek
Czeremcha jest znana i wśród winiarzy i nalewkarzy też ,
w Polsce występują dwie odmiany: Czeremcha zwyczajna i amerykańska. Jak zwykle, ta nasza lepiej się nadaje do wyrobów winno nalewkowych ale zdecydowanie rzadziej występuje .Amerykańska miała być kiedyś antidotum na coś tam przy zalesianiu i sadzono ją zawzięcie ,aż ktoś doszedł do wniosku ,że jest zbyt ekspansywna i została zaliczona do chwastów drzewnych.
BTW w twoim poprzednim poście warto było by dodać do cytatu z książki tytuł i autora jeśli to oczywiście nie tajemnica;)

Ale tego wyszło - miłego czytania!
Bardzo przydatne informacje, ale mała uwaga. Wydaje mi się, że dobrze byłoby dodać informację, jeśli autor notki takową posiada, o walorach smakowych danej rośliny. Ja wiem, że to są odczucia subiektywne, ale mimo to mogą być pomocne.
Dereń właściwy
Dereń pospolity
Dereń jadalny

Cornus mas L.

ang. Cornelian cherry, common dogwood, male dogwood; am. Corneliancherry dogwood; fr. cornouiller male; niem. gelber Hartriegel, Herlitze, Kornelkirche, Durlitze; ros. kiził nastojaszczij

Dereniowate (Cornaceae)

Cechy rozpoznawcze:
Krzew lub drzewo nawet do 8 m wysokości.
Liście naprzeciwległe, całobrzegie, szerokojajowate lub eliptyczne, zaostrzone, mają 6 par nerwów bocznych. Od spodu są sinozielone, obustronnie z przylegającymi włoskami, jesienią przebarwiają się na czerwono lub brązowo-czerwono. Zrzuca liście na zimę.
Kwiaty żółte w kulistych kwiatostanach (baldachy), drobne, w 4-listnej okrywie, płatki lancetowate 2 razy dłuższe niż szersze, kielich o działkach szerokotrójkątnych. Kwitnie przed rozwojem liści - III-IV (czasem nawet na przełomie II-III).
Młode gałązki 4-graniaste, zielone lub zieleniejące, widoczne to zwłaszcza w czasie kwitnienia. Na starych gałęziach brązowa kora łuszczy się
Owoc - pestkowiec, podługowaty, wielkość 1,5 cm - 2 cm, początkowo zielony po dojrzeniu ciemnoczerwony lub wiśniowy, widziałem też odmiany o owocach prawie kulistych, ciemnogranatowych, nieledwie czarnych.
Owoc cierpki w smaku (czarne znacznie łagodniejsze).
Zbiór: sierpień - październik, wiele źródeł podaje, iż powinno zbierać się owoce tuż pod opadnięciu.

Występowanie: Centralna i Południowa Europa, Kaukaz, Azja Mniejsza. Lasy, zarośla, często hodowany. W Polsce jako jeden z 4 gatunków sadzonych (ozdobne) w parkach, ogrodach, często formowane żywopłoty. Odporny na suszę i mrozy, także na zanieczyszczenie powietrza. Gleby zasadowe lub zbliżone do obojętnego

Znaczenie użytkowe:
Owoce jadalne, stosowane do wyrobu konfitur, marmolad, soków i nalewek, kandyzowane, jako nadzienie cukierków. Niedojrzałe owoce mogą być marynowane jak oliwki.
Pestka stanowi - niestety - do 30 % masy owocu.
Kwiaty miododajne.
Liście, owoce, kora, korzenie - surowiec farmaceutyczny
Działanie przeciwzapalne i ściągające - leczenie chorób przewodu pokarmowego oraz przy niedokrwistości, podagra i choroby skórne.
W uprawach produktywność 25-100 kg owoców/krzew (zależnie od wieku), długość okresu owocowania 100-150 lat.
Z owoców domowym sposobem uzyskiwano barwnik oliwkowy i czarnobrązowy, z korowiny - żołty.
Drewno bardzo twarde - wyroby tokarskie (np. produkcja kół zębatych), szczeble do drabin.

Zastosowanie w alkoholach:

- nalewki
- wina

Zawarte substancje:
Duża zawartość witaminy C w owocach (tyle co cytryna), witamina P, 6-9 % cukrów, 1,5 -3 % kwasów organicznych (głównie jabłkowy), garbniki (do 100 mg/100 g), fitoncydy, kwasy organiczne, biostymulatory i inne aktywne związki.
W pestce do 34 % tłuszczu - pozyskuje się z nich tzw. olej dereniowy (zastosowanie w mydlarstwie)
Liście mogą stanowić surogat herbaty
Liście i kwiaty zawierają flawonoidy (rutynę, kempferol, kwercytynę), kwasy organiczne (kawowy, elagowy, galusowy), cyjanidynę

Ciekawostka:
Jest jednym z fenologicznych wyznaczników (kwitnienie) przedwiośnia dla Europy Środkowej.
Należy do jednych z najstarszych drzew owocowych uprawianych (znany w starożytnym Rzymie i Grecji)
ciąg dalszy nastąpi :big:

Opinia subiektywna
Wiele źródeł podaje iż: "Smak owoców przyjemnie kwaśny" - IMHO - nie jest to zbyt przyjemny smak - za ostry i cierpki, powidła należy mocno dosładzać (chyba że mają służyć do herbaty) aczkolwiek dobry w połączeniu z jabłkami.
Nalewka z derenia lub w połączeniach - jedna z :1miejsce:

Wieloletnie spostrzeżenie: zbieranie owoców z krzewu przy odsłoniętych przedramionach - kontakt z liśćmi powodował u mnie uczucie swędzenia, pieczenia a w efekcie nawet lekką wysypkę przechodzącą po kilku godzinach.
Śliwa tarnina
Tarnina

Prunus spinosa L.
Prunus praecox Salisb.

ang. black thorn, blackthorn, sloe; fr. prunellier, prunier, epine noire, prunier epineux; niem. Schlehdorn, Schlehe, Schlehenstrauch, Schwarzdorn; ros. sliwa koljuczaja, tjorń

Różowate (Rosaceae)

Zdjęcie:

Tymczasowe zdjęcie udostępnione przez Zbyszka (dzieki Zbychu) na potrzeby Forum

Cechy rozpoznawcze:
Krzew lub nawet małe drzewko (do ok. 4 m wysokości, niektóre źródła - do 6 m), liczne ciernie. Rośnie w gęstych skupieniach (liczne odrosty korzeniowe) tworząc trudne do przebycia zbite "wały".
Liście niewielkie (2-4 cm), podłużnie eliptyczne, piłkowane, zwykle od spodu omszone
Kwiaty białe, niewielkie (maks. do 1,5 cm średn.), pojedyncze, kielich 5-działkowy, korona złozona z 5 białych, podłużnie jajowatych płatków, pojawiają się przed rozwojem liści - zwykle IV-V, czasem III (krzewy są dosłownie obsypane białymi kwiatami, widoczne z daleka w terenie)
Owoce (pestkowce) kuliste, małe (do 1,5 cm średn.), sine, po starciu woskowego nalotu granatowe, na krótkich szypułkach; bardzo cierpkie w smaku (tzw. "tarki"), zjedzenie powoduje czasową szorstkość języka tzw. "krowi język"

Występowanie:
Europa, północna Afryka, zachodnia Azja, w Ameryce Północnej zawleczona. W naszym kraju pospolita na na niżu i niższych położeniach górskich; miedze, skraje lasów, słoneczne zboczach. Jest wskaźnikiem dla gleb wapiennych.

Znaczenie użytkowe:
Owoce jadalne po przemarznięciu/przemrożeniu. Używane do przetworów.
Kwiaty i owoce stanowią surowiec leczniczy
Stosowana jako żywopłoty, ważny składnik remiz śródpolnych (miejsce gniazdowania i schronienia zwierząt); gatunek wiatrochronny i element krajobrazowy.

Zastosowanie w alkoholach:
- nalewki
- wina
- wódki: śliwowica

Zawarte substancje:
Kwiat, owoce, kora zawierają prunozyd, flawonoidy (kemferol, kwercetyna), garbniki
W owocach znajdują się pochodne cyjanidyny
Bez czarny
Bez lekarski
Bez pospolity
Dziki bez czarny
Hyćka

Sambucus nigra L.

ang. elder, common elder; am. European elder; fr. sureau noir, sureau commun; niem. gemeiner Holunder, schwarzer Holunder; ros. buzina cziornaja

Przewiertniowate (Caprifoliaceae)

Zdjęcie:

Favita i udostępnione przez Zbyszka

Cechy rozpoznawcze:
Duży krzew (wys. do 7 m) lub niskie drzewo (wys. do 10 m), często z krzywym, pochylonym pniem. Liście podzielone, długości ok. 10-35 cm, nieparzysto pierzastosieczne z 5-7 eliptycznymi lub podługowatymi listkami o nierówno piłkowanych brzegach. Po roztarciu wydzielają specyficzny zapach.
Kwiaty VI-VII (czasem już od poł. V) drobne, w spłaszczonych baldachogronach, korona biała, zwykle o 5 łatkach, przejrzewając stają się kremowe lub brudnobiałe, silnie aromatyczne.
Owoc jagodokształtny pestkowiec (2-4 pestki), kulisty, początkowo zielony, później czerwieniejący, ostatecznie czarnofioletowy, dojrzewają od VIII do X (dojrzałe owoce są błyszczące). Smak słodkawo-mdławy, zjedzenie większej ilości skutkuje mdłościami.

Występowanie:
Cała Europa. Lasy, wiatrołomy, polany, wąwozy, zarośla, przydroża, gruzowiska i śmietniska, parki i ogrody.

Znaczenie użytkowe
Owoce: przetwory- konfitury, powidła, galaretki, musy, napoje, soki, wyroby cukiernicze, wina, wódki
Kwiaty: substytut herbaty (suszone), całe kwiatostany pieczone w cieście są podawane jako przysmak w niekt. rejonach Francji, Niemiec, Szwajcarii.
Olejek eteryczny (ok. 0,3 %), śluz, w świeżych glikozyd cyjanogenny (sambunigryna), flawonoidy (rutyna, kempferol, kwercetyna), saponiny trójterpenowe, kwasy organiczne (walerianowy, octowy), sole mineralne, garbniki, nieznany związek działający napotnie.
Owoce: glikozyd cyjanogenny (sambunigryna), antocyjany (chryzantemina), kwasy organiczne (cytrynowy, winowy, nikotynowy, p-aminobenzoesowy), witaminy (B,C), garbniki, antocyjan (sambucyna), cukry.
W lecznictwie stosowane kwiaty, owoce, kora pędów i korzeni

Trujące są liście i niedojrzałe owoce
Z kolei H.Altman, "Atlas trujących roślin i jadowitych zwierząt" H.Altman, Świat Książki 2002 podaje:
"Trucizna: w niedojrzałych owocach glikozyd cyjanogenny (sambunigryna) Działanie: powoduje mdłości i przeczyszczające. Objawy zatrucia: występują tylko po zjedzeniu większej ilości dojrzałych jagód prosto z krzaka lub po wypiciu soku wyciśniętego z surowych jagód. Dochodzi wtedy do dolegliwości żołądkowych, wymiotów, dreszczy i biegunki. Pierwsza pomoc: w razie dolegliwości bezwzględnie zasięgnąć porady lekarza."

Roślina miododajna. Wykorzystywana także w przemyśle perfumeryjnym.
Odwar z owoców - farbowanie jedwabiu na kolor oliwkowy

Zastosowanie w alkoholach:
- wina
- wódki: włoska Sambucina

Ciekawostki: Dawniej stosowany przez dziewczęta wiejskie do malowania brwi i rzęs na kolor czarny

Ciąg dalszy wciąż następuje :helo:
A czy ktoś coś wie na temat laurowiśni? Mam ją w ogrodzie - pod koniec lata ma ciemne owocki, takie małe wisienki z przewagą pestki. Oczywiście rozgryzałam pojedyncze jagódki, ale smak dość bezpłciowy. Może na wino by się nadała??

Miłego dnia
Hanka
Jak podaje część przewodników roślina jest trująca - wszystkie zielone części zawierają glikozyd, z którego w czasie rozkładu tkanki wydziela się cyjanowodór.

Konkretniej:
"Laurowiśnia - Trucizna - glikozydy cyjanogenne prunazyna oraz amigdalina w liściach i nasionach. Miąższ owoców nie zawiera glikozydów.
Działanie: drażniące błonę śluzową żołądka i jelit, powodujące zaburzenie czynności układów oddechowego i krążenia.
Objawy zatrucia: wymioty, biegunka; zaczerwienienie twarzy, pobudzenie, bol i zawroty głowy, przyspieszony oddech, senność aż po utratę przytomności.
Pierwsza pomoc:: po zjedzeniu liści lub więcej niż 5 owoców: pierwotne usunięcie trucizny, podanie węgla; po wystąpieniu objawów konieczna jest hospitalizacja"
Powyższe za: Horst Altman "Atlas trujących roślin i jadowitych zwierząt" Świat Książki, Warszawa 2004 str. 29

Jak widać raczej nie należy się zabierać za przetwory - chociaż miąższ jak piszą nie zawiera ww. glikozydów. Wątpię, żeby komuś chciało się dłubać jak przy owocach cisa..

Podobne dylematy występują przy większości "przetworów" z pestkowców zawierających - mówiąc w dużym uproszczeniu - tzw. kwas pruski/cyjanowodór - zostawić pestki, czy nie, trujące czy nie, ile ich zostawiać i na jak długo - dyskusjom nie było by końca.

Chociaż jest to wtrącenie, myślę że te posty należy pozostawić ze względu na poruszone dość istotne żYWOTNE problemy.
Nedi - co Ty na to ?
No to dorzucę kolejnego uroczego truciciela ( było już o nim na forum wspominane )

Winobluszcz pięciolistkowy
Parthenocissus quinquefolia
zwany również "Dzikim Winem".

Wygląda tak :
[Obrazek: 00569F1_.jpg]

Roślina pnąca się po wszystkim.
Rosnąca niezawodnie, całkowicie mrozoodporna i
niepodatna na żadne choroby.
Wzrost bardzo szybki.
Na jesień odbarwia się na bordowo.
Owoce silnie toksyczne
co może być przyjęte z niedowierzaniem, bo
sam widziałem jak szpaki się tym zajadają i żyją.
Spożycie owoców w małych dawkach powoduje silne zatrucia,
a po większej ilości ( nie wiem dokładnie ile to jest "większa ilość" ) można nawet kojfnąć.
Arcydzięgiel litwor

GATUNEK CHRONIONY

Arcydzięgiel
Arcydzięgiel lekarski
Litwor arcydzięgiel
Litwor

Angelica archangelica L. ssp. archangelica = Archangelica officinalis Hoffm.

ang. garden angelica, Angelica, Holyghost; niem. garten-Engelwurz, Engelwurz, Erz-Engelwurz, Theriakwurzel, Heiliggeistwurzel; fr. herbe du Saint Esprit, Archangelique officinale, Angelique; ros. Diagił aptiecznyj; czes. Andelica lekarska; węg. Orvosi archangyelika

Selerowate (baldaszkowate) Apiaceae (Umbelliferae)

Bywa mylony z dzięglem leśnym oraz lubczykiem ogrodowym

Cechy rozpoznawcze:
Jest to roślina dwuletnia, wysokość 1-2 m o intensywnym aromatycznym zapachu
Łodyga wzniesiona, silnie rozgałęziona, dęta, do 3 cm grubości, naga, czasami czerwono nabiegła, podłużnie bruzdkowana.
Liście: bardzo duże, do 90 cm długości, 3-4 krotnie pierzaste, nagie od spodu sinozielone, o odcinkach jajowatych, nieregularnie ząbkowanych. Pochwy rozdęte, ogonki liściowe obłe.
Kwiaty: żółtawe lub zielonawe, zebarne w ogromne, prawie kuliste wieloszypułowe baldachy złożone, szypuły do 10 cm dł., szorstko owłosione, pokryw brak lub nieliczne, pokrywki liczne. Kwitnie VI - VIII
Owoc: rozłupnia, dług. 6-8 mm, szer. do 6 mm, grub. 1-2 mm silnie spłaszczony, jajowaty w zarysie, posiada skrzydełkowate żeberka; kolor - słomiasto- lub szarobrunatny.

Występowanie:
Góry środkowej i południowej Europy, Azja.
W Polsce: Tatry, Babia Góra, Karkonosze, masyw Śnieżnika, po piętro subalpejskie, niekiedy zdziczały spotykany na niżu.
Skały, zarośla kosodrzewiny, brzegi potoków; miejsca wilgotne

Znaczenie użytkowe:
Roślina lecznicza, przyprawowa. Kandyzowane ogonki liściowe i młode pędy - cukiernictwo (dekorowanie tortów i ciast). Wyrób wódek, likierów (korzenie, kłącze, ogonki liściowe).
Korzeń stosowany w zaburzeniach trawiennych (niedobór soku żołądkowego, żółci i soku trzustkowego, wzdęcia, łagodne stany nieżytowe przew. pokarmowego, niestrawność). Działa też nieznacznie pobudzająco, w wyższych dawkach (od normalnych) uspokajająco na ośrodkowy ukł. nerwowy.
Zewnętrzne wyciągi oraz olejek - wcierania przy nerwobólach, bólach gośćcowych, zapaleniu korzonków nerwowych.
Olejek z korzenia i owoców - przemysł perfumeryjny i spożywczy.
Francja - młode pędy spożywane jako konfitury.

Zastosowanie w alkoholach:
- wódki: dzięgielówka
- nalewki/likiery: Chartreuse, Benedyktyński

Zawarte substancje:
Korzeń: olejki eteryczne (felandren, pinen, p-cymen; furanokumaryny (ksantotoksyna, angelicyna, imperatoryna), flawonoidy (archangenol), beta-systosterol, garbniki, kwasy (angelikowy, chlorogenowy, kawowy), gorycz.
Owoce: 0,6-1,5 % olejków o innych właściwościach fizykochemicznych niż obecne w korzeniu.

Ciekawostki:
Dawniej spożywano młode pędy i liście jako warzywo, obecnie w krajach północnej Europy.
Nazwa litwor została nadana roślinie przez górali. W Tatrach - Litworowa Dolina i Litworowa Przełęcz.
Wg. wierzeń ludowych arcydzięgiel miał być przyniesiony przez archanioła Gabriela do pomocy mieszkańcom tego łez padołu.
Porzeczka czarna

GATUNEK CZĘŚCIOWO CHRONIONY

Czarna porzeczka
Porzeczka
Smorodynia

Ribes nigrum L.
Agrestowate (skalnicowate) Grossulariaceae (Saxifragaceae)

ang. black currant, blackcurrant; am. European black currant; fr. groseillier noir, cassis; niem. schwarze johannisbeere; ros. smorodina cziornaja; czes. meruzalka cerna; węg. fekete ribiszke



Zdjęcie: Dzięki uprzejmości Zbyszka

Cechy rozpoznawcze:
Jest krzewem wysokości od 1 do 2 m, wydzielającym nieprzyjemny zapach po roztarciu liści lub pędów. Pędy wzniesione, bezcierniowe, młode - jasne i owłosione.
Liście: dł do 8,5 cm, szer. do 10 cm, 3-5 klapowe, pojedyncze, w nasadzie ucięte lub sercowate, brzeg blaszki liściowej grubo piłkowany, z wierzchu nagie, ciemnozielone , od spodu pokryte małymi żółtymi gruczołkami, z rzadka owłosione.
Kwiaty: obupłciowe, niepozorne, dzwonkowate, zielonkawe lub czerwono-białe, w zwisających gronach wyrastających z kątów liści.
Kwitnie IV, V
Owoc: jagoda, koloru czarnego, połyskująca, wielkością zbliżona do ziaren grochu, dojrzewają stopniowo.

Występowanie:
Środkowa i północna Europa, Azja.
Wilgotne lasy liściaste (zwłaszcza olsy i łęgi), torfowiska niskie, nad ciekami i brzegami jezior, nawet w niewielkich zadrzewionych podmokłościach, preferuje stanowiska cieniste, podmokłe, o glebie bogatej w azot.
W Polsce niemal na całym niżu, także w pasmach wyżyn.

Znaczenie użytkowe:
Od XVI w. uprawiana w celach leczniczych, później dodawano owoce do zup, sosów, sałat. Obecnie uprawiana, z owoców przygotowuje się soki, dżemy, galaretki, konfitury, nadzienie do cukierków i czekoladek.
Roślina lecznicza: liście - wlaściwości moczopędne, przeciwzapalne, dziłanie ściagające i hamujące rozwój drobnoustrojów; owoce - choroby przeziębieniowe, kamica nerkowa i stany zapalne pęcherza, wartościowy środek witaminizujący.

Zastosowanie w alkoholach:
- likiery: cassis
- nalewki
- wina
Zawarte substancje:
Owoce - 83 % wody, 1% białka, 0,1% tłuszczu, 14 % cukrów, 5,7% błonnika, witaminy A, B1, B2, PP oraz C (300-560 mg/100g), antocyjany (cyjanidyna), kwasy organiczne, sole potasu i żelaza.
Liście - garbniki, olejek eteryczny (sabinen), flawonoidy (kwercetyna, izokwercytryna, kemferol, rutyna).

Opinia subiektywna:
Owoce i liście mają b.przyjemny zapach, wygrzane słońcem, soczyste są niezwykle smaczne.
Jarząb posplity

Jarzębina
Jarząb
Jarząbek

Sorbus aucuparia L. (Pyrus aucuparia Gaertn.
Różowate (Rosaceae)

ang. rowan, rowan-tree; am. European mountainash, quick-beam, witch-wood; fr. sorbier des oiseleurs, sorbier-des-oiseaux; niem. gemeine Eberesche, Eberesche, Vogelbeerbaum, Wilde Vogelbeere; ros. rjabina obyknawiennaja; węg. Veres berkenye; czes. jerzab obecny

Zdjęcie: wykonałem skan gałązki z owocami

Cechy rozpoznawcze:
Drzewo do wys. 20 (15)m lub krzew o rzadkiej koronie, z jasnopielatą/oliwkowoszarą, gładką korą.
Liście: nieparzystopierzaste o podłużnie lancetowatych, ostrych listkach (9-17), ich brzeg jest pojedynczo lub podwójnie piłkowany, nagie lub z rzadka owłosione, od spodu szarozielone, z wierzchu ciemnozielone, długości 3-4,5 cm, szerokości 1-1,5 cm.
Kwiaty: tworzą baldachogrona, koloru białego lub kremowego, płatki w liczbie 5 prawie koliste, wielk. 0.4 - 0,5 cm. Zapach nieprzyjemny. Kwitnie - V.
Owoce: typu jabłka, kuliste (do 1 cm) czerwonoszkarłatne, dojrzewają IX-X, smak gorzki, gorzko-mdły, utrzymują się na gałęziach długo po opadnięciu liści.

Występowanie:
Europa, Azja Mniejsza, Zachodnia Syberia. W Polsce pospolity w lasach i zarośla w całym kraju. W górach sięga aż po kosodrzewinę. Także parki, aleje, przydroża. Wyrasta ze szczeli skalnych, spękań murów, na dachach i wieżach (nasiona roznoszą ptaki).
Drewno - kołodziejstwo, meblarstwo.

Znaczenie użytkowe:
Roślina miododajna. Owoce służą do wyrobu syropu, soków, wódek gatunkowych, w sprzedaży przemysłowej - kandyzowane lub w czekoladzie, jako dżem/powidła dodatek do mięs (zwłaszcza kuchnia myśliwska) lub dodatek do przetworów. Niektóre odmiany np. jarząb pospolity odmiana słodka (S.aucuparia var. edulis Dieck.) posiadają duże owoce bez goryczy.
Lecznicze - owoce i kwiaty. Lecznictwo ludowe - stosowano odwar z owoców jako wzmacniający serce, nalewka lub wino w celu obniżenia pobudliwości płciowej u mężczyzn.

Zastosowanie w alkoholach:
- likiery
- nalewki
- wódki: Jarzębiak

Zawarte substancje:
Owoce - sorbitol, sorboza,glukoza, fruktoza, kwas p-askorbinowy, grabniki, cyjanina, kryptoksantyna, flawonoidy, gorycz, witaminy A, C, w nasionach - glikozyd (amigdalina)
Liście - flawonoidy (kemferol, kwercetyna)
kwiatostany - izokwercytryna, triterpeny (kwas ursolowy), beta-sytosterol, tetrakosanol

Opinia subiektywna:
Owoce mocno gorzkie, dżem do żeberek lub klopsików (zamiasta żurawinowego), nalewka taka :eyes: sobie, gorzkawa mimo słodzenia, odnośnie "obniżenia" - nie zaobserwowałem :diabelek:
Głóg dwuszyjkowy

Głóg
Głóg pospolity
Głożyna
Ciernie białe
Babicha
Bulimączka


Crataegus laevigata (Poiret) DC, C. oxyacantha L.

ang. common hawthorn; amer. English hawthorn; niem. zweigriffeliger Weissdorn, stumpfgelappter Weissdorn; franc. aubepine epineuse, aubepine, epine blanche; ros. bojarysznik kaliuczyj; czes. hloh obecny; csere galagonya

różowate Rosaceae

Zdjęcie: głóg jednoszyjkowy - dzięki uprzejmości Zbyszka - podobny do dwuszyjkowego
GATUNEK PODOBNY - GŁÓG JEDNOSZYJKOWY
GJ ma mocniej wcinane liście, jednak nie jest to cecha zawsze wyróżniająca - może tworzyć mieszańce z GD

Cechy rozpoznawcze:

Krzew - 4-5 m lub drzewo do 10 m wysokości, na pędach ciernie długie do 2 cm.
W początkowej fazie wzrostu przypomina krzew, jednak później przybiera pokrój drzew(k)a, czasem z kilkoma pniami, co może sugerować krzew.
Nie jest rośliną dwupienną - tzn. nie ma osobnych egzemplarzy z kwiatami męskimi i osobnych egzemplarzy z kwiatami żeńskimi. Na jednej roślinie występują kwiaty obupłciowe.
Liście - odwrotnie jajowate, w górnej części 3 lub 5-klapowane, blaszki z wierzchu lśniące, ciemnozielone, od spodu jaśniejsze.
Kwiaty - białe, czasem różowe, średnicy ok. 8mm w baldachogronach, kwitnie V - VI.
Owoc - jabłkowaty, okragławy, mięsisty, czerwony lub brunatnoczerwony, 2-3 pestki (GJ - 1 pestka)

Występowanie:
Afryka Północna, Europa - pospolicie. W Polsce dziko (wschodnia granica zasięgu) - lasy i zarośla, zręby, miedze, okrajki, czasem sadzony wzdłuż dróg, w miastach formowany w żywopłoty.

Znaczenie użytkowe:
Sadzony jako roślina ozdobna (liczne barwne odmiany)
Owoce - smażone w cukrze, konfitury, kisiele
Leczniczy - wyciąg pobudza pracę serca, zmniejsza pobudliwość mięśnia sercowego, w większych stężeniach rozszerza naczynia krwionośne, obniża ciśnienie krwi w żyłach, zwiększa ukrwienie mózgu. Działanie uspokajające i przy bezsenności i nadmiernej pobudliwości.
drewno doskonale się daje obrabiać (twarde i zwięzłe), odwar z kory - barwnik czerwony do tkanin.
Dawniej suszone i zmielone owoce dodawano do mąki, z liści robiono herbatę, pestki - jako surogat kawy.

Zastosowanie w alkoholach:

- nalewki
- wina

Zawarte substancje:

Kwiatostany - flawonoidy (witeksyna, izowiteksyna, orientyna, apigenina, leukoantocyjanina, katechina i pochodne), triterpeny (kwas urosolowy, krategolowy), aminy (cholina, acetylocholina), puruny (adenina, guanina, kwas moczowy), kumaryny, fitosterole.
Owoce - takie same związki jak kwiaty lecz w mniejszych ilościach i innych proporcjach, prócz nich - garbniki, karoten, witamina C, cukry.

Opinia subiektywna:
Smak - surowy - taki sobie, słyszałem, że w kuchni myśliwskiej stosuje się sos z głogu do pieczeni, całe świeże owoce - jako przybranie potraw. Doskonały jako składnik nalewek (kwiat suszony, owoce) - nie stwierdziłem różnicy smakowych między jedno- a dwuszyjkowym. Czasami stosuję owoce głogu szkarłatnego (nasadzenia, pochodzi z Ameryki Płn.) - wielkość do 2 cm, łatwo się zbiera :lol: w smaku słodkie, aromatyczne ale mało odporne na zgniecienie (uwaga w czasie transportu!)- szybko pojawiają się ciemne plamy.
W nalewkach owoce zmieniają kolor z czerwonego na żółty lub białawy (w zależności od % ).
Pogoda, wiosna - byłem w terenie rekreacyjnie odpocząc od pracy - nie da się :diabelek: coś zawsze przyciągnie uwagę, więc:

Tatarak

Tatarak zwyczajny
Ajer
Kalamus
Szuwar
Tatarskie ziele

ang. sweet flag, sweet root, calamus; am. drug sweetflag; niem. kalmus; franc. acore odorant, acore vrai, ros. air trostnikowyj, irnyj koreń, liepiesznik; czes. puskvorec obecny; węg. Orvosi kalmos

Acorus calamus L.

Obrazkowate (Araceae)

Zdjęcie: Wrocław - Jarnołtów (Park Krajobrazowy "Dolina Bystrzycy") 28.04.2007 :diabelek:

Cechy rozpoznawcze:
Roślina wieloletnia, wysokość 60-120 cm, łodyga i liście obumierają na zimę (zimuje kłącze).
Kłącze obłe, grubość do 3 cm, czołgające się, ukryte pod mułem/wilgotną glebą, aromatyczne, widoczne ślady po obumarłych liściach, liczne pęczki korzeni.
Łodyga: spłaszczona, trójkanciasta, nierozgałęziona, u nasady czerwonawa.
Liście: równowąskie, mieczowate, zaostrzone, faliste, jasnozielone, unerwienie równoległe, osadzone na łodydze skrętolegle, także silnie pachnące, zwłaszcza po roztarciu.
Kwiaty: drobne, zielonawożółte, zebrane w kwiatostan kolbowaty, walcowaty, długość 4-8 cm, kwitnie VI-VII.
Owoc: czerwona jagoda, w Europie nie rozwija się z powodu braku owadów zapylających (rozmnaża się wyłącznie wegetatywnie).

Występowanie:
Brzegi wód - moczary, jeziora, stawy, rzeki, starorzecza, oczka wodne.
Ojczyzna - Chiny i Indie. Obecnie - Europa, Azja Mniejsza, Kaukaz, Himalaje, Japonia, Chiny, Ameryka Północna.

Znaczenie użytkowe:
Cukiernictwo (kłącza, liście smażone w cukrze), przemysł alkoholowym, perfumeryjny. Składnik zapachowy lekarstw, dawniej dodawany do piwa. Aromatyzowanie tytoniu
Czasem stosowany zamiast liści laurowych, dodatek kompotów z jabłek, gruszek i rabarbaru. Ciasta i puddingi - zamiast imbiru, cynamonu, gałki muszkatołowej.
Leczniczy - poprawiający trawienie, uspokajający, wiatropędny, przeciwreumatyczny, przeciwbólowy, bakteriobójczy. Łagodzi ból głowy i zębów.
Stosowany przeciw robaczycy przewodu pokarmowego. Czasami stosowany w bólach nerek, wątroby i pęcherzyka żółciowego.
Zewnętrznie - stany zaplane błon śluzowych, pielęgnacja włosów (łojotok i łupież), nadaje miękkość i puszystość.
Kłącza stosowane do uszczelniania kadzi, produkcja krochamlu, preparaty do garbowania skór. Dawniej liście jako podkład przy pieczeniu chleba

Zastosowanie w alkoholach:

- nalewki
- likiery - Chartreuse
- wódki gorzkie

Zawarte substancje:
Kłącze: olejet eteryczny (azaron-80%, kariofilen, kadinen, akoron, kalamen- ok. 4%), garbniki, związek goryczowy (akorynaok. 0,2%), śluz,
kwasy organiczne, cholina, związki glikozydowe.

Opinia subiektywna:
Żułem i jadłem kłącza - fuj... gorzkie ! Moja Najukochańsza z Żon jako dziecię (nie)winne wraz z gromadą rówieśników jadała "masełko" - wyciśnięty/wyssany miąższ z łodygi młodego tataraku.
Dodawałem kilkakrotnie do nalewek kłącze i liście (na krótko) daje niesamowity mocny aromat i smak, łagodniejący po kilku tygodniach - IMHO dobry do "naperfumowania" nalewki przeznaczonej do szybkiego spożycia.
Kłącze tataraku wiosną wygląda tak:
Dziękuję za oczyszczenie tematu - aż napiszę o mniszku lekarskim.


Mniszek Lekarski - Znany również jako: mniszek polny, mniszek pospolity, mlecz, dmuchawiec, świni mlecz, męska stałość, wole oczy, lwi ząb, podróżnik mieczowaty. (Wow!)


Nazwa łacińska - Taraxacum officinale (Łac.)
Rodzina - Astrowate / Rodzaj - mlecz
Kwitnienie - od IV do VII
Korzeń mniszka do celów leczniczych należy zbierać jesienią.

[Obrazek: mniszek.jpg]
Zobacz więcej zdjęć


Cechy rozpoznawcze: Łodyga bezlistna, dęta z białym sokiem mlecznym, z jednym dużym koszyczkiem.


Występowanie: Rośnie na łąkach, przydrożach, na polach, zaroślach, w miastach (prawie wszędzie).


Znaczenie użytkowe:
Kulinaria:
Młode liście używane są jako jarzyna, sałata i do zup (powszechnie jadane we Francji). Koszyczki kwiatowe nierozwinięte zaprawione octem są używane jako przyprawa, korzenie prażone są dobrą namiastką kawy (smak zbliżony do cykorii). Z gotowanych kwiatów mniszka po dodaniu dużej ilości cukru i kilku zabiegach zamienia się w syrop o barwie, konsystencji i smaku zbliżonym do miodu, tzw. miodek majowy.
Lecznictwo:
- Moczopędny - żółciopędny - wspomaga wydzielanie kwasów żołądkowych - napar może pomóc w zaparciach - pobudza przemianę materii - przeciwcukrzycowy - Obniża poziom cholesterolu - odtruwa i oczyszcza organizm - podnosi odporność organizmu (dla anemików) - reguluje krwawienia miesiączkowe - pomaga w leczeniu miażdżycy, początków cukrzycy - Zwiększa liczbę białych i czerwonych krwinek we krwi oraz poziom hemoglobiny - Podnosi sprawność seksualną kobiet i mężczyzn - choroby skóry- otyłość - reumatyzm


Zawarte substancje:
liście: glikozydy, karotenoidy, terpenoidy, sole potasowe, cholinę, żelazo, witaminy A,B,C.D.
Korzeń: glikozydy, triterpeny, sterole, olejki lotne, cholinę, asparaginę, inulinę.
Ponadto: dużo magnezu, taraksacynę, związki goryczowe, wielocukry, substancje żywicowe, flawonoidy, kwas foliowy, wapno, jod, fosfor


ZASTOSOWANIE W ALKOHOLACH:
- Wina - z kwiatu (niektórzy używają całych kwiatostanów ale zaleca się stosować wyłącznie płatki bez części zielonych)
- Nalewki:
^ z liści (na serce, źródło potasu)
^ z korzenia (na skazę moczanową, egzemę, trądzik)


Walory smakowe:
Cytat:Wysłane przez kalinowa
...Moje mniszkowe jest również delikatne i ma smak podobny do robionego z suszonych kwiatów b.cz...

Wysłane przez Frida
Moje mniszkowe, lekkie, delikatne, ciekawy i trudny do określenia aromat, kolor słomkowy w stronę delikatnie złocistego.

Wysłane przez divine
popijam właśnie kieliszek tego mojego mniszkowego en question i muszę sie pochwalić, ze jest bardzo dobre! Wyszło półsłodkie, goryczki nie czuć, idealnie klarowne, aromat boski! Jest dość mocne, ale nie ZBYT mocne.


PRZEPISY
Wino z mniszka lekarskiego
* 4 litry przegotowanej wody
* 4 szklanki kwiatów mniszka lekarskiego zerwanych około południa w słoneczny dzień
* 2 pomarańcze (bez soku)
* 2 cytryny (bez soku)
* 1.5 kg miodu (jeśli jest to możliwe miód z mniszka lekarskiego)
* 15g białych winnych drożdży, suszonych
Kwiaty zalać przegotowaną wodą. Rozpuścić miód w miksturze. Dodać owoce cytrusowe pokrojone na ćwiartki. Pozwolić na fermentację miksury w dzbanie lub dużym słoju w temperaturze 20°C w ciemnym pomieszczeniu przez około trzy tygodnie. Mieszać miksturę drewnianą szpatułką co 2-3 dni. Kiedy fermentacja jest kompletna, miksturę odcedzić używając czystej ściereczki. Miksturą napełniać butelki i zakorkować. Wino powinno leżakować w chłodnym miejscu około 9 miesięcy.
To wino jest świetne na woreczek żółciowy, na leczenie skazy moczanowej i kwasu moczowego. Jest wysoce zalecane na stany przed-cukrzycowe.
Pić pół szklanki przed posiłkiem.
"Miód" z mniszka lekarskiego:
Cztery garście kwiatów, rozsypać na białym papierze w celu wyeliminowania robaczków, następnie włożyć do garnka zalać 1 litrem zimnej wody i powoli ogrzewać aż do wrzenia, odstawić na noc. Rano wylewamy wszystko na sito, odciskamy. Do soku dodajemy 1 kg cukru, 1umytą, pokrojoną cytrynę i w odkrytym garnku bardzo wolno gotujemy (prawie nie widać wrzenia) aż syrop stanie się odpowiednio gęsty.
Napar z korzenia mniszka lekarskiego:
1 czubatą łyżeczkę rozdrobnionego korzenia zalać 1 szklanką wody, pogotować około 5 min. Pić pól szklanki przed jedzeniem, pól szklanki po jedzeniu.
Sok z liści mniszka lekarskiego - Wyciskać sok z liści kiedy potrzebujemy środek o działaniu moczopędnym. Brać 20ml soku, trzy razy dziennie.
Napar z liści mniszka lekarskiego - Mniej efektywny niż sok, napar z mniszka lekarskiego jest świetnym środkiem oczyszczającym z toksyn oraz jest stosowany na takie problemy jak skaza moczanowa lub egzema.


Linki do informacji na forum:
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?tid=7382
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?tid=3069&page=1
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?tid=3177
http://wino.org.pl/forum/showthread.php?tid=1576


Źródła:
http://free.of.pl/k/kolarzem/mniszeklekarski.html
http://zielnik.herbs2000.com/ziola/mniszek_lek.htm
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mniszek_lekarski
http://www.kuzdrowiu.pl/?pid=main_tresc....2a8f2b8a9c
http://www.gotowanie.info/?q=mniszek_lekarski
http://palmiarnia.republika.pl/mniszek.htm
http://www.zdrowemiasto.pl/ogrod/index.php?art=4


Ostrzeżenie:
W przypadku wrzodów żołądka oraz zapalenia żołądka mniszek lekarski powinien być używany z ostrożnością ponieważ może on spowodować nadprodukcję kwasu żołądkowego. Osoby, które cierpią z powodu zatrzymywania się wody w organizmie, powinny skonsultować sie z profesjonalnym zielarzem przed użyciem tego zioła. U niektórych osób mleczny płyn wydobywający się z łodyg i liści świeżego mniszka lekarskiego może powodować alergiczną wysypkę na skórze.

Z tego co czytam w Internecie można by się rozpisywać naprawdę długo o właściwościach i zastosowaniach mniszka poprzestanę więc na tym. Więcej szukajcie w google.
Robinia akacjowa
akacja
grochodrzew biały
robinia biała
robinia pospolita

Robinia pseudoacacia L.
Synonim R.pseudacacia, R.acacia, Pseudacacia odorata
ang. false acacia, black locust, yellow locust; niem. Weisse Robinie, gemeine Robinie, falsche Akazie; franc. robinier faux-acacia, acacia commun, robinier, robinier dux-acacia; ros. biełaja akacja, akacja łożnaja, robienia łżeakacja, robienia łożnoakacja; czes. trnovnik akat; węg. feher akacz
Rodzina: bobowate (motylkowate) Fabaceae (Papilionaceae)

Cechy rozpoznawcze:
Drzewo do 25 (20) m wysokie, korona luźna i nieregularna. Kora: brunatna, głęboko bruzdowana (spękana). Gałązki pokryte cierniami.
Liście: nieparzysto-pierzaste, złożone, z 9-19 (11-15) eliptycznymi lub jajowatymi listkami oraz ciernistymi przylistkami.
Kwiaty: grzbieciste, białe, czasem żółtawe, z 10 pręcikami (9 zrośniętych, 1 wolny), 1 słupkiem, niezwykle wonne, zebrane w luźne, zwisające grona. Kwitnie koniec V do VI.
Owoc: spłaszczony, równowąskolancetowaty strąk, nagi, brunatny, do 12 cm długości, szerokości do 1,4 cm. Wewnątrz nerkowate nasiona (dojrzewają październik/listopad, wypadają dopiero w lutym)

Występowanie:
Pochodzi z Ameryki Północnej (wschodnie i środkowe obszary). Do Europy - Paryża - trafiła w 1636 r. dzięki francuskiemu ogrodnikowi królewskiemu, który zwał się był Jean Robin. Obecnie występuje w całej Europie, sadzona w parkach, przy domach, wzdłuż alei i dróg, także w lasach (przez niektórych leśników uważana za chwast), na nieużytkach, zboczach, nasypach. Małe wymagania glebowe, rośnie nawet na suchych i piaszczystych glebach, gruzowiskach. Szybko się rozprzestrzenia poprzez odrosty korzeniowe.

Znaczenie użytkowe:
Cenna roślina miododajna, lecznicza (kwiaty), trująca. Drewno twarde, trwałe, wartościowe - wyroby kołodziejskie, stolarskie, budowlane. Na nieużytkach, zboczach i nasypach robinia umacnia pow. gleby. Kwiatostany można smażyć w cieście naleśnikowym. Kwiaty używane przy wyrobie konfitur, napojów, ciastek, do aromatyzowania lodów, herbaty oraz rumu. W Chinach i w Korei zmielone liście dodawane do karmy dla drobiu oraz świń.

Zastosowanie w alkoholach:
wina
nalewki
miody

Zawarte substancje:
Jest rośliną trującą, w korze oraz (w mniejszym stopniu) nasionach i liściach mieszanka lektyn (toksalbuminy) zlepiających czerwone ciałka krwi oraz powodująca rozpad tkanek. Objawy zatrucia: zjedzenie nasion przez dzieci powoduje nudności, wymioty, bole brzucha oraz biegunkę. Pierwsza pomoc: po zjedzeniu więcej niż 5 nasion należy pierwotnie usunąć truciznę, podać węgiel, w razie potrzeby skontaktować się z lekarzem. Po zjedzeniu kory przez konie/bydło stwierdzano ciężkie zatrucia.
Nie są trujące kwiaty (Flos pseudoacaciae, Flos Robiniae) - zawierają glikozydy flawonoidowe pochodne robininy, akaciny, apigeniny, kemferolu, lejek eteryczny (linalol, farnezol), leukoantocyjanozyd, kwasy organiczne. Działanie moczopędne (w zapaleniu nerek i dróg moczowych, zmniejszonym wydalaniu moczu, bakteryjnym zakażeniu nerek, zatruciu toksynami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Stosowany także w niewydolności krążenia, homeopatycznie - w nadkwaśności żołądka. Lecznictwo ludowe - napary jako lek przy reumatyzmie, schorzeniach żołądkowych, gorączce, konwulsjach.

Ciekawostka
Robinia żyje w symbiozie z bakteriami (brodawki na korzeniach) - pozyskiwanie azotu atmosferycznego.

Opinia subiektywna
IMHO niezwykle smaczne smażone kwiatostany w cieście naleśnikowym, podjadałem także same kwiatki :slinka: Miód bardzo pozytywny w nalewkach.
Wprawdzie malina jaka jest - każdy widzi ... ale, może trochę opisu, przypomną lato, lato pachnące miętą, sorry - maliną w te zimowe wieczory

Malina właściwa
malina
malina leśna
Rubus idaeus L.
Różowate (Rosaceae)
ang. raspberry, red raspberry ; niem. Himbeere; franc. framboisier; ros. malina obyknowiennaja; czes; ostruźnik, malinik; węg. malna

W Polsce prócz niej jeszcze 4 gatunki:
- malina moroszka R.chamaemorus (gatunek chroniony) - bylina do 30 cm wys. b.smaczne owoce
- malina kamionka (kamionkowa) R. saxatilis - bylina do 30 cm wys. Owoce zawierają dużo pestek i są znacznie bardziej kwaśne
- malina tekszla R. arcticus - tylko torfowiska i bagna w pn.-wsch. części Polski

Cechy rozpoznawcze:
Krzew z silnymi odrostami korzeniowymi, osiągający wysokość do 1,5 (czasem 2) m
Łodyga: obła, wzniesiona, lub łukowato wygięta (pierwszy rok wzrostu zwykle pokryta kolcami). Młode pędy są płonne, dopiero w drugim roku drewnieją i owocują, później zamierają. Pędy kwiatowe są krótkie, mają trzylistkowe liście.
Liście: pierzaste, złożone z 3-5 (7) listków, pod spodem białawe, ostro piłkowane.
Kwiaty: małe, białe, zazwyczaj obupłciowe, chociaż znane są rośliny o kwiatach
męskich. Zebrane w kwiatostany typu baldachogrona lub grona osadzone w pachwinach liści albo na wierzchołkach pędów. Kwitnie V-VI.
Owoc: zbiorowy, złożony z drobnych soczystych pestkowców - czerwony, jedwabiście owłosiony. Owocuje VII-VIII.

Występowanie:
Miejsca słoneczne, gleby zasobne w związki azotowe, próchnicze. Najczęściej na leśnych polanach, haliznach, brzegach lasów (w górach aż po piętro kosówki).

Znaczenie użytkowe:
Dobra roślina miododajna (miód jasny, o przyjemnym aromacie i smaku). Dżemy, konfitury, soki, polewy owocowe, galaretki. Suszone liście jako substytut herbaty, suszone owoce jako składnik herbatek owocowych. Suszone liście (wywar) są także stosowane w chorobach kobiecych, krwawieniach, uporczywych biegunkach, działa tonizująco, ściągająco i moczopędnie. Także płukanie ust i gardła. W medycynie odwary i napary przy różnych rodzajach przeziębień (babcina herbatka z malin). M.ludowa - owoce dla poprawy trawienia, przy niedokrwistości i bólach żołądka. Chorzy na podagrę i zapalenie nerek nie powinni spożywać malin z uwagi na znajdujące się w ich zasady purynowe.

Zastosowanie w alkoholach:

- wina
- miody
- nalewki

Zawarte substancje:
owoce: 5,6-11,5 % cukrów (1,4-8,1 % fruktoza, 2,8-4,3 % glukozy, 0,6-6,5 % sacharozy), 0,4-6,3 % pektynianów, do 0,9 % pektyn, 4 % celulozy, 0,6-2,2 % kwasów - jabłkowy, cytrynowy, mrówkowy oraz salicylowy (stąd działanie napotne naparu z suszonych owoców), 9-44 mg% witaminy C, witaminy A, B2, PP, betacystosteryna (zapobiegająca miażdżycy), także sole nieorganiczne żelaza, potasu, miedzi. Glikozyd antocyjanowy nadaje sokom i przetworom rubinową barwę.

Opinia subiektywna
Zdecydowanie najsmaczniejsze owoce mają maliny rosnące na skrajach lasów i polanach górskich (zwłaszcza w Tatrach). Denerwujące mogą być pestki... Nie lubię stosować malin mrożonych do nalewek - osad sięga nawet 30% objętości butli.
Cytat:Wysłane przez neidi
Bylica Piołun
Artemisia absinthium

[....]
#..
[Edit: Gandalf, 3 Lutego,2008r]:
".. nalewkę (Tinctura absynthii ) stosujemy kroplami (!), przez 1 (jeden) miesiąc, do 6 - u tygodni"..
Tylko z przepisu lekarza.
żródło:
1) Farmakopea Polska IV - V
2) Farmakopea Eurpejska ,UE.
3) "Leki Wspólczesnej Terapii" - wyd. XVII - e, dostępne aktualnie w każdej Aptece.
End.
#...
[....]
Zawarte substancje: tujol (typ: monoterpen), (+)tujon, artabsyna, anabsyntyna, ketopelanoid a i b, hydroksypelanolid a, arabsyna, artabina, felandren, bisabolen, kadinen, artemetyna, kwebrachitol.

Dłuższe spożywanie wódek, win , nalewek piołunowych itp. wpływa szkodliwie na organizm, powoduje: epilepsję bylicową, dolegliwości nerwowe, i ogłuszenie. [

Pozwoliłem sobie uzupełnić wypowiedź Neidiego -j.w.
Występuje możliwość [b]Uczulenia.
Objawy :
Widzenie na zielono, (złe rozróżnianie kolorów), senność, zawroty głowy, nudności, zapaść i śmierć.
Pozdrowienia.
Świdośliwa - materiałów chwilowo nie znalazłem ale szukam i jak znajdę to uzupełnię
Ocena Subiektywna- Nalewka o smaku leżącym pomiędzy
wiśnią a sliwką wegierką ,b.smaczna
Różeniec Górski--Rodiola Rosea tzw. Złoty Korzeń
Jagoda Kamczacka
Stron: 1 2